Δημοσιεύτηκε στις: 4/4/2012

Μπαρτσελόνα-Μίλαν: 3-1 | Ο τακτικός ρεαλισμός του Αλέγκρι και ο τακτικός πειραματισμός του Γκουαρντιόλα.

Οι διατάξεις των ομάδων

Οι διατάξεις των ομάδων

Το ματς μπορεί να ήταν κατώτερο των περιστάσεων όσον αφόρα στο θέαμα και τις τελικές φάσεις αλλά ξεχείλιζε από ποιότητα και τακτικά τρικ/εμπνεύσεις από τους δύο προπονητές. Η Μπαρτσελόνα πήρε μία πρόκριση πιο δύσκολα από ότι δείχνει το τελικό 3-1, αφού οι… γερόλυκοι της Μίλαν έβαλαν δύσκολα στην εξοντωτική κατοχή και τις εναλλαγές ρυθμού των μπλαουγκράνα. Οι Αλέγκρι και Γκουαρντιόλα εφάρμοσαν διάφορα τακτικά τρικ, τα οποία ήταν πιο εμφανή κατά τη διάρκεια του πρώτου 45λέπτου. Η παρουσία 3 αμυντικών από τον Γκουαρντιόλα αποτελεί το νέο πείραμα της Μπάρτσα, αλλά όσες φορές χρησιμοποιήθηκε φέτος (Πριμέρα) δεν έχει καταφέρει να αποδώσει το ποδόσφαιρο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε από του Καταλανούς.

Το σκεπτικό Αλέγκρι

Το 4-3-1-2 του Αλέγκρι δεν ξέφυγε από τη πεπατημένη του Ιταλού αλενατόρε και περιελάμβανε:

  • Στενή διάταξη της αμυντικής τετράδας με σχετικό βάθος, με ελαχιστοποιημένες τις αποστάσεις της 1ης και της 2ης αμυντικής γραμμής
  • Τοποθέτηση δύο playmakers, έναν στη μεσαία (Μπόατενγκ) και έναν στην επιθετική γραμμή (Ζλάταν)
  • Αυξημένα αμυντικά καθήκοντα για τον θεωρητικό επιτελικό μέσο της ομάδας, Μπόατενγκ
  • Εκδήλωση αντεπιθέσεων σε δεύτερους χρόνους -βασιζόμενη στην ποιότητα- ώστε να αποκρυφτεί επιμελώς το disadvantage ρυθμού των ροσονέρι
  • Αποδέκτες των τελικών προσπαθειών παίκτες που έρχονται “από πίσω” (Νοτσερίνο, Ρομπίνιο) σε χώρους επιτήρησης που απουσιάζουν οι μέσοι της Μπάρτσα

Σχόλιο: Η Μπάρτσα συνηθίσει να αμύνεται στις αντεπιθέσεις των αντιπάλων με στενή αμυντική διάταξη συγκεντρώνοντας πολλούς παίκτες στην τελευταία γραμμή άμυνας, αφήνοντας κενούς χώρους στα 40 μέτρα. Η διάταξη με 3 αμυντικούς (όχι απαραίτητα κεντρικούς) και οι μη επιστροφές του Κουένκα (χώροι δράσης του Ρομπίνιο) ενίσχυσαν τον τρόπο αντεπίθεσης των Μιλανέζων, κάνοντας τη Μπάρτσα πιο ευάλωτη

  • Ειδικούς αμυντικούς ρόλους στον Αμπροσίνι, που ήταν το μοναδικό καθαρό αμυντικό χαφ της Μίλαν
  • Μεγάλες επιθετικές ελευθερίες στο Μπόατενγκ
Το γκολ της Μίλαν. Ο Ρομπίνιο (εντός του κύκλου) πασάρει- μετά από πολύ καλή ατομική προσπάθεια- στον Ζλάταν που κινείται μπροστά από τα τρία στόπερ της Μπάρτσα (κίτρινο). Ο Σουηδός περάνει τη μπάλα σε χώρο που λείπει ο Κουένκα (κόκκινο), και ο Νοτσερίνο (πράσινο) ,που ακολουθεί από τις αμυντικές γραμμές, σκοράρει. Χαρακτηριστική η έλλειψη παικτών της Μπάρτσα στις θέσεις των αμυντικών χαφ,  αφού ο Ρομπίνιο "τραβάει" επάνω του 2 Μπλαουγκράνα.

Το γκολ της Μίλαν. Ο Ρομπίνιο (εντός του κύκλου) πασάρει- μετά από πολύ καλή ατομική προσπάθεια- στον Ζλάταν που κινείται μπροστά από τα τρία στόπερ της Μπάρτσα (κίτρινο). Ο Σουηδός περάνει τη μπάλα σε χώρο που λείπει ο Κουένκα (κόκκινο), και ο Νοτσερίνο (πράσινο) ,που ακολουθεί από τις αμυντικές γραμμές, σκοράρει. Χαρακτηριστική η έλλειψη παικτών της Μπάρτσα στις θέσεις των αμυντικών χαφ, αφού ο Ρομπίνιο "τραβάει" επάνω του 2 Μπλαουγκράνα.

Οι Αμπροσίνι και Μπόατενγκ ήταν σημείο αναφοράς του Αλέγκρι στο Καμπ Νου αφού στους συγκεκριμένους παίκτες βασίστηκε τόσο το αμυντικό πλάνο, όσο και οι – όποιες – επιθετικές προσπάθειες.

Ο τρόπος που προσέγγισε το ματς ο Αλέγκρι ταίριαξε με τη χημεία της Μίλαν και αυτός είναι και ο σημαντικότερος λόγος που η σειρά έδειξε πολύ πιο αμφίρροπη απ’ ότι αναμενόταν.

Θεωρητικά το πλάνο Αλέγκρι πέτυχε. Η Μίλαν κατάφερε να σκοράρει εφαρμόζοντας αυτά που είχε στο μυαλό του ο αλενατόρε των Μιλανέζων. Το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε την Μίλαν, αλλά ποιος μπορεί να ζητήσει ευθύνες από τον Αλέγκρι για την απώλεια της πρόκρισης…

Οι 3 αμυντικοί του Γκουαρντιόλα

Η συγκέντρωση πολλών χαφ στο παιχνίδι των Μπλαουγκράνα ενισχύει το ρυθμό αλλά μειώνει την αποτελεσματικότητα σε σχέση με το άμεσο παρελθόν. Πηγή: uefa.com

Η συγκέντρωση πολλών χαφ στο παιχνίδι των Μπλαουγκράνα ενισχύει το ρυθμό αλλά μειώνει την αποτελεσματικότητα σε σχέση με το άμεσο παρελθόν. Πηγή: uefa.com

Μέτα τη διαμόρφωση του 2-1 από το πέναλτι του Νέστα, το 2ο 45λεπτο της αναμέτρησης απέκτησε διαδικαστικό χαρακτήρα. Τα πιο ενδιαφέροντα τακτικά συμπεράσματα για τους Μπλαουγκράνα ήρθαν στο 1ο ημίχρονο, αφού η χρησιμοποίηση τριών αμυντικών έγινε για δεύτερη φορά φέτος στο Champions League μετά το πρώτο ματς του Σαν Σίρο.

Ο Γκουαρντιόλα δεν αρέσκεται στην συγκεκριμένη διάταξη σε παιχνίδια υψηλού ρίσκου. Επιπλέον, το ματς στο Μιλάνο ήταν το πρώτο ματς μετά το Σεπτέμβριο 2009 (με Ίντερ 0-0 στο Μιλάνο…) που η Μπαρτσελόνα δεν σκόραρε. Η επιμονή του Πεπ στο 3-7-0 και στα δύο ματς της σειράς έγινε λόγω των απουσιών, αναδεικνύοντας το δόγμα του κόουτς ως προς την διατήρηση συγκεκριμένων προσώπων, “για να μη χαλάσει η μάγιά” που θα έλεγαν και οι παλιοί. Ο Γκουαρντιόλα αρέσκεται στο να διατηρεί σταθερό τον κορμό της ομάδας του, δίνοντας μεγάλη βάση στη χημεία και τον τρόπο που ενισχύει την κατοχή της μπάλας.

Η διάταξη με 3 αμυντικούς απελευθερώνει τον Άλβες και δίνει πολύ χώρο δράσης για την τακτική θέση που κινήθηκε ο Κουένκα. Αποτέλεσμα του παραπάνω είναι η αύξηση του πλάτους για την Μπάρτσα, αλλά όλο το παιχνίδι των Μπλαουγκράνα δείχνει σαν “να περισσεύει ένα χαφ και να λείπει ένα φορ”, αφήνοντας έναν παίκτη (συνήθως Κουένκα) εκτός κυκλοφορίας μπάλας.

Επιπλέον, οι τρεις αμυντικοί ενισχύουν τον τρόπο που πρεσάρει η Μπάρτσα – ειδικότερα στις πλάγιες γραμμές – και κάνουν την κατοχή της μπάλας (άρα και τον έλεγχο του ρυθμού) πιο εύκολη υπόθεση. Η ολοκλήρωση των επιθέσεων φαίνεται κάπως περιορισμένη, με την Μπάρτσα να δείχνει (χωρίς όμως τελικά να είναι) βαρετή.

Το μεγάλο πλεονέκτημα που αποκτά η ομάδα είναι ο πλήρης έλεγχος του ρυθμού, αφού με αυτό τον τρόπο οι καταλανοί ανεβάζουν και… όγδοο παίκτη στην κυκλοφορία (ένας εκ των τριών αμυντικών) όταν η Μπάρτσα κάνει κατοχή.

Η Μπαρτσελόνα στη Αθήνα τον Νοέμβριο του 2010. Στη συμμετοχή 7 παικτών της Μπάρτσα στο action area του παιχνιδιού, έχει προστεθεί ένα ακόμη (συνήθως, Μπουσκέτς ή Πουγιόλ), ενισχύοντας τον έλεγχο του ρθμού.

Η Μπαρτσελόνα στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2010. Στη συμμετοχή 7 παικτών της Μπάρτσα στο action area του παιχνιδιού, έχει προστεθεί ένας ακόμη (συνήθως, Μπουσκέτς ή Πουγιόλ), ενισχύοντας τον έλεγχο του ρυθμού

Στον τελικό του Champions League της προηγούμενης χρονιάς, ο Γκουαρντιόλα χρησιμοποίησε για πρώτη φορά παρόμοια διάταξη (χωρίς να έχει υιοθετήσει »επίσημα» το 3-7-0) αφού ο Μασεράνο κάλυπτε επιμελώς τις προωθήσεις του Άλβες, αγωνιζόμενος αρχικά σαν δεξί στόπερ και στην εξέλιξη της κατοχής μπάλας σαν δεξί μπακ. Με τη συγκεκριμένη διάταξη ο Πεπ πετυχαίνει καλύτερη ισορροπία της ομάδας του στο πλάνο ανάπτυξης με φουλ ανεβασμένους τους ακραίους μέσους (και όχι αμυντικούς) και συνεχή διατήρηση του πλάτους για τη ομάδα του.

Η τακτική απεικόνιση στο γήπεδο του Μασεράνο σε ρόλο δεξιού στόπερ-μπακ και η πλήρης ανάπτυξη του Άλβες ως τυπικό ακραίο χαφ. Πηγή: uefa.com

Η τακτική απεικόνιση στο γήπεδο του Μασεράνο σε ρόλο δεξιού στόπερ-μπακ και η πλήρης ανάπτυξη του Άλβες ως τυπικό ακραίο χαφ. Πηγή: uefa.com

Η αρχική διάταξη της Μπαρτσελόνα στον τελικό του 2011 απέναντι στη Μάντσεστερ. Διακρίνεται η μετατόπιση του Μασεράνο θέση δεξιού μπακ και η πλήρης ανάπτυξη του Άλβεζ σε ρόλο χαφ.

Η αρχική διάταξη της Μπαρτσελόνα στον τελικό του 2011 απέναντι στη Μάντσεστερ. Διακρίνεται η μετατόπιση του Μασεράνο σε θέση δεξιού μπακ και η πλήρης ανάπτυξη του Άλβεζ σε ρόλο χαφ

Σχόλιο: Δεν ήταν λίγες οι φορές που το αργό τέμπο και το passing game διαδεχόταν ταχύτατη αύξηση ρυθμού και τελείωμα φάσης σε μικρούς χρόνους, αποτέλεσμα της συγκέντρωσης ενός παίκτη παραπάνω στους ίδιους χώρους.

Προσωπική εκτίμηση: Ίσως ένας πιο ψηλός και τεχνίτης (τύπου Τόρες) φορ να ενίσχυε την μετατροπή του 3-7-0 με 3-6-1 με καλύτερη εκμετάλλευση των “φτερών” για τους Μπλαουγκράνα.

Συμπέρασμα

Η Μίλαν σεβάστηκε τη φανέλα της και διεκδίκησε της πιθανότητες που της αναλογούσαν. Ο ποιότητα των Καταλανών δεν επέτρεψε στον Αλέγκρι να κάνει το θαύμα, σε ένα ματς που η… εμπορικότητα της Μπάρτσα στέρησε τις όποιες πιθανότητες των ροσονέρι για κάτι καλύτερο από το 42’. Η κρισιμότητα της σειράς αναδεικνύει την προσωπικότητα του Αμπροσίνι που δικαίως παίρνει το τίτλο του MVP για την ομάδα του, αφού παρόλα τα… χρονάκια του (35) έτρεξε, κλώτσησε, τράβηξε (όσο χρειάστηκε) και κράτησε το κέντρο της ομάδας του σε αξιόμαχο επίπεδο, θυμίζοντας τυπικό Ιταλικό αμυντικό χαφ των 90′s.

Ο ολοκληρωτισμός του ποδοσφαίρου της Μπάρτσα, δείχνει ευάλωτος όταν απουσιάζουν σημαντικά γρανάζια της μηχανής. Οι δοκιμές του Γκουαρντιόλα με σκοπό τη διατήρηση συγκεκριμένων προσώπων δείχνει το τρωτό σημείο της Μπάρτσα που δεν είναι άλλο από το “ρηχό ρόστερ”. Η αφομοίωση του συγκεκριμένου ποδοσφαίρου και η εναρμόνιση με την υπόλοιπη ομάδα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση για έναν ποδοσφαιριστή και αυτός είναι και ο σημαντικότερος λόγος που ο Πεπ δεν «βαθαίνει» συχνά το rotation της ομάδας του. Ο Γκουαρντιόλα καλείται (ενόψει πιθανού… εμφυλίου και απουσιών) να βρει τακτικό τρικ στο οποίο οι απουσίες δεν θα επηρεάσουν την επιθετική λειτουργία της Μπάρτσα.

Τέλος, μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η σχετική δυσκολία που αντιμετωπίζει η Μπαρτσελόνα με ομάδες που παρατάσσονται με «ρόμβο» και δύο επιθετικούς απέναντί της - ειδικότερα όταν ο Γκουαρντιόλα τοποθετεί στην ομάδα του  3 κεντρικούς αμυντικούς.

  • cofee

    Εκπληκτικό άρθρο…Συνεχίστε γερά!!!

  • Μάρκος

    πολύ ωραία ανάλυση
    εμένα προσωπικά, η Μπάρτσα με έχει κουράσει γενικότερα
    αποκορύφωμα της κατάστασης το δεύτερο πέναλτι, στο οποίο και έκλεισα την τηλεόραση
    το είπε όμως ο αρθρογράφος πολύ έξυπνα: «σε ένα ματς που η… εμπορικότητα της Μπάρτσα στέρησε τις όποιες πιθανότητες των ροσονέρι για κάτι καλύτερο από το 42’»
    όμως αυτή η εποχή τελείωσε πια, και όπως πολύ εύστοχα τονίστηκε, το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο λειτουργεί με τους συγκεκριμένους παίκτες και μόνο
    κάνει τα πειράματα του,προσπαθώντας να βρεί υποκατάστατα και να γίνει ευέλικτος όμως το πείραμα του είναι καταδικασμένο σε αποτυχία
    κοντολογίς, η ομάδα που κυριάρχησε τα τελευταία 5 χρόνια στο ποδόσφαιρο, είναι ένα μοναδικό καλούπι, που άπαξ και σπάσει, δεν ξαναμπαλώνεται
    Η φιλοσοφία του συλλόγου φυσικά, είναι αναμενόμενο πως θα δημιουργήσει νεες διαφορετικές Μπαρτσελόνες
    Ενδιαφέρον είχε πάντως η τοποθέτηση του άρθρου ως προς την εμπορική του διάσταση
    Ο τελικός Ρεάλ-Μπαρτσελόνα, θα σπάσει κάθε ρεκόρ, αλλά, για να γίνω και λίγο μυστήριος, το σημείο το οποίο θα μας φέρει και λεφτά (στοίχημα) δεν θα είναι εύκολα προβλέψιμο (εγώ λέω Ρεάλ, κόντρα στα προγνωστικά)

  • http://kanthar0s.blogspot.com/ Kanthar0s

    Μπορεί να ήταν τακτικός ρεαλισμός εκ μέρους του Αλέγκρι, αλλά ίσως σε ευτήν την περίπτωση να ήθελε τακτική επιλογή. Τακτική επιλογή να βγει μπροστά. Έστω να δείξει διάθεση. Μην ξεχνάς ότι πάει, υποτίθεται, για την πρόκριση στους τέσσερις. Δεν μιλάμε απλά για ένα ματς ομίλων ή πρωταθλήματος. Σε αυτά τα ματς δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Αντίθετως, απαιτείται η λήψη υπολογισμένων ρίσκων. Όσο για την »εμπορικότητα», όπως γράφεις, της Μπάρτσα τα ακούω βερεσέ. Σου τσαμπουνάω κι εγώ την »εμπορικότητα τους Αμπροζίνι». Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η Μίλαν ήταν ανεπαρκής. Χωρίς εκτός έδρας νίκη στο τσου λου, ανεπάρκεια επιθετικότητας και έλλειψη τακτικής παιδείας εκ μέρους του μυτόγκα, οι πιθανότητες ήταν συντριπτικά εις βάρος της.

  • http://mythrylos.blogspot.com/ mythrylos

    Και γ@μω τις αναλυσεις…μπραβο overlap

  • Thanos

    Καλησπερα και απο εμενα.

    Θα ηθελα να προσθεσω τα εξης:
    Το 3-4-3 η εχθες 3-3-4 (αφου ο φαμπρεγκας παραταχθηκε διπλα στον μεσσι) εχει αποδειχθει σουπερ αποτελεσματικο σχημα σε παιχνιδια της Πριμερα εφετος, που εχουν συγκεκριμμενα χαρακτηριστικα: και αυτα ειναι κυριως η δυναμικη της αντιπαλου ομαδας.
    Εχουμε δει εκπληκτικη μπαλα με υποδεεστερες αντιπαλους στο Καμπ Νου με αυτο το σχημα.

    1) Θεωρητικα οταν η αντιπαλη ομαδα αγωνιζεται με 2 επιθετικους ειναι ιδανικο να το χρησιμοποιησει ο Γουαρδιολα γιατι ναι μεν δαιτηρει ατιθμητικο πλεονεκτημα στ μετοπισθεν και ταυτοχρονα δεν χανει το αντιστοιχο του κεντρου. Απο την αλλη το προβλημα ειναι εμφανες στα ακρα, καθοτι εκει υπαρχει μονο ενας παιχτης σε καθε πλευρα. Με ομαδες που παιζουν 4-4-2 αλλα με ρομβο στο κεντρο – οπως η Μιλαν – ειναι θεωρητικα ιδανικο.

    Νομιζω οτι το στοιχειο που ειδαμε και ο Γουαρδιολα δεν εχει προβλεψει και το “ξεπερασε” (που δεν ειναι ξεπερασμα) γυρνωντας στο 4-3-3 , ειναι οι κινησεις και το Σεεντορφ και το Νοτσερινο σε θεσεις π καλυπτει το ακραιο μπακ στο 4-3-3.
    Τι εγινε λοιπον εχθες?
    Δεν υπηρχε σαφης εντολη η χωρος ευθυνης για τους Καταλανους, με αποτελεσμα να μην ξερουν ποιος παικτης πρεπει να ακολουθησει στην υπερφορτωση των ακρων.
    Ο τσαβι και ο ινιεστα που κανονικα ειχαν απεναντι τους Νοτσερινο και σεεντορφ η ο κουενκα και ο Αλβεζ που ειχαν μπροστα τους τα πλαγια μπακ αμπατε και αντονινι?
    Εγω νομιζω, σε αντιθεση με εσενα Λεφabian :-) , οτι στο συστημα αυτο πρεπει να συμβαινει το πρωτο. Αυτο μας εχει δειξει εξαλλου ο Βαν Χααλ με τον Αξιαξ στ μεσα της δεκαετιας του 90 που επαιζε αυτο το συστημα. Ειναι πιο λογικο οι εσωτερικοι (shuttles) του ρομβου η των 3 χαφ να ακολουθουν και οχι οι ακραιοι, οι οποιο θα ειχαν την εθυνη και των μπακ και των εσωτερικων μεσων σε τετοια περιπτωση.
    Ο τσαβι και ο ινιεστα προφανως δεν εχουν μαθει να παιζουν ετσι, εξαλλου δεν εχει χρειαστει πολλες φορες ως τωρα..
    Αλλα ειναι κατι σημαντικο που ο Γουαρδιολα πρεπει να προσεξει και να διορθωσει αν θελει αυτο το συστημα να περπατησει και σε μεγαλα παιχνιδια..

    2) Ενα αλλο σημειο που θα ηθελα να σταθω: Η αδυναμια της Μαρτσελονα σε πολλα φετινα παιχνιδια στο τελευταιο τριτο του γηπεδου εχει να κανει κατα τη γνωμη μου με την απουσια ακραιων επιθετικων, αλλα και την προσπαθεια του Γουαρδιολα να χωρεσει τον φαμπρεγκας σε ολα τα σημαντικα παιχνιδια – ακομη και οταν δεν χρειαζεται – .
    εδω μιλαμε για το κλασσικο 4-3-3 και οχι το 3-4-3 γιατι υπαρχουν σημαντικες δαιφορες στη λειτουργια των ακραιων στα δυο συστηματα.
    δηλαδη το 4-3-3 στην τελεια εφαρμογη του που εχουμε δει απο την μπαρτσελονα και το 08-09 με Ετο και Ανρι στα ακρα στα τελευταια παιχνιδια και περισυ μεχρι καποιο μηνα με φορμαρισμενους τους Πεδρο και Βιγια στα ακρα, ειχε ως χαρακτηριστικο εναν τυπο ακραιου επιθετικου που αλλωτε ανοιγεται για να δωσει παλτος και αλλοτε κανει συγκλισεις παραλληλες και διαγωνιες και ως αποτελεσμα αυτου βγαινει συχνα πυκνα σε θεσεις βολης μετα απο πασες του μεσσι, τ τσαβι , τ ινιεστα κτλ
    Το ντεφορμαρισμα του Πεδρο, ο τραυματισμος μετα και το δικο τ ντεφορμαρισμα του Βιγια, και η διαφορετικη λειτουργια του κουενκα η του αλβεζ -οταν παιζει εκει- (συμπεριφερονται περισσοτερο ως εξτρεμ που προσπαθουν να κρατησουν το πλατος οσο πιο πολυ γινεται και οχι να κοψουν δαιγωνια και μπροστα απο τον μεσσι) εχει δημιουργησει προβληματα στην ομαδα.
    Ο ινιεστα φυσικα οταν παιζει στα ακρα αλλαζει τελειως τη λειτουργια της ομαδας.
    Υπαρχει ο Αλεξις, ο οποιος δειχνει ομως να αγκομαχα στα ακρα και να απελευθερωνεται οταν παιζει ως επιθετικος αφου η κινηση του ειναι περισσοτερου κινητικου επιθετικου που τραβιεται στα ακρα για να παρει μπαλα, παρα ακραιου επιθετικου.
    Ο τεγιο ισως να μπορει να ανταποκριθει πιο πολυ σε αυτο – θυμιζει τον Ανρι σε στυλ – αλλα ειναι νεος ακομη και δεν εχει αφομοιωθει.

    Ετσι το βαρος τ σκοραρισματος πεφτει αποκλειστικα στον μεσσι.
    Χθες, ειδαμε αυτην την αδυναμια οχι μονο στο β ημιχρονο αλλα και στο 3-4-3 που οταν εχει λειτουργησει καλα, περιλαμβανει συνδυασμους του φαμπρεγκας με τον μεσσι και εναλλαγη θεσεων (false 9 και false 10) -κατι τετοιο ελαχιστα, ισως και μονο 1 φορα με το τετ α τετ τ μεσσι στην αρχη και ισως αυτο να ωφειλεται στην προωθημενη θεση του Φαμπρεγκας-.

    Θα εχει ενδαιφερον να δουμε πως θα χειριστει ο Γουαρδιολα αυτα τα προβληματα που βγαζει η μηχανη της Μπαρτσελονα, ειδικα το τελευταιο

    Καλη συνεχεια

    • lefabian

      Γειά σου Θάνο.
      Νομίζω πως το μόνο που κερδίζει επί της ουσίας με τρεις αμυντικούς είναι ο 8ος παίκτης στη κυκλοφορία. Από “κει και πέρα θεωρώ ότι οι προπονητές δεν δίνουν τόσο μεγάλη σημασία στην ονομασία της απεικόνισης στο γήπεδο, όσο στα αποτελέσματά της.
      Για παράδειγμα αν αυτό που έκανε την Τρίτη ο Πεπ του απελευθερώνει τα μπακ επιθετικά και του ανεβάζει και όγδοο παίκτη στην κυκλοφορία της μπάλας, το τελευταίο που ενδιαφέρει τον Πεπ είναι αν λέγεται 3-7-0 η 3-3-4.
      Να είσαι καλά

      • Thanos

        Σιγουρα, το 0 ειδικα στην κορυφη της επιθεσης ειναι δεδομενο για τον τροπο που παιζει η μπαρτσελονα με τον μεσσι..
        Εγω ηθελα περισσοτερο να επισημανω τη διαταξη των μεσων μεταξυ τους. Δηλαδη αυτο που ειδαμε δαιφορετικο ειναι τον φαμπρεγκας περισσοτερο διπλα στον μεσσι και λιγοτερο πισω απο αυτον και να εναλλασονται (false 9 και false 10).
        Το συστημα λειτουργησε πολυ καλα απεναντι σε μικροτερους αντιπαλους με τον Σεσκ ως εξτρα παικτη στο κεντρο και τις καθετες κινησεις του στη περιοχη..
        Αντιθετως φαινεται αρκετα επισφαλες απεναντι σε σοβαροτερους αντιπαλους.
        Δε νομιζω οτι θα το ξαναδουμε σε σοβαρο παιχνιδι τουλαχιστον φετος απο τον Γουαρδιολα.

        Παντως τα προβληματα με τους ακραιους επιθετικους στο 4-3-3 φετος νομιζω ειναι υπαρκτα..

  • Τσαβδαριδης Γιαννης

    Πολυ ωραια αναλυση…

  • Νίκος

    Πολύ καλή ανάλυση, όπως πάντα. Αυτό το γράφημα με το πού κινούνται οι παίκτες πού το βρήκατε στο uefa.com; Δεν το βρίσκω πουθενά! Πολύ ενδιαφέρον. Συνεχίστε έτσι!